Dit is met een simpel voorbeeld aan te tonen.
Drie heren, meneer A, B en C, lopen over straat. Ze komen iemand tegen die een opmerking maakt. Meneer A voelt zich gekwetst. De heren B en C, die allebei hetzelfde meemaken, niet. Hoe kan dit?
Waarom zou meneer A zich gekrenkt voelen? Hij vindt het helemaal niet leuk dat hij kaal is. Meneer B heeft er vrede mee en meneer C herkent zich niet in de opmerking, want hij heeft een bos haar.Dus wie of wat doet de kwetsing? Niet de opmerking, die in alle gevallen hetzelfde is. Niet de persoon die de opmerking maakt. Het wel of niet gekwetst zijn hangt af van de "gekwetste" persoon zelf. Mensen kunnen alleen zichzelf kwetsen, afhankelijk van hoe ze reageren op een opmerking.
Dit betekent geen vrijbrief voor botheid, overigens. Als je van te voren weet dat iemand zich op een onderwerp snel gekwetst voelt, is het jouw keuze daar wel of geen opmerking over te maken.
Bovenstaand inzicht heeft ook een keerzijde. Dat is dat je een ander niet kan verwijten dat hij/zij je kwetst.
Gekwetst zijn is een keuze.
Als je je gekwetst voelt is dat eigenlijk een cadeautje. Je voelt je geraakt en zo leert het je iets over jezelf. Om voor je zelf meer duidelijkheid te krijgen, kunnen de volgende vragen helpen:
- Wat wil ik niet onder ogen zien?
- Wat wil ik niet accepteren?
- Wat beschouw ik als onaantastbaar?
- Waar hou ik aan vast?
Wat heb je nodig om vrede te hebben met de "kwetsuur"?
Als het je lukt deze vrede te vinden, zul je niet meer te kwetsen zijn op dat onderwerp.
En dat geeft vrijheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten