donderdag 21 januari 2010

Je kunt een ander nooit kwetsen

Hoe je ook je best doet, met woorden zul je een ander mens nooit kunnen beledigen of kwetsen.
Dit is met een simpel voorbeeld aan te tonen.

Drie heren, meneer A, B en C, lopen over straat. Ze komen iemand tegen die een opmerking maakt. Meneer A voelt zich gekwetst. De heren B en C, die allebei hetzelfde meemaken, niet. Hoe kan dit?

Waarom zou meneer A zich gekrenkt voelen? Hij vindt het helemaal niet leuk dat hij kaal is. Meneer B heeft er vrede mee en meneer C herkent zich niet in de opmerking, want hij heeft een bos haar.

Dus wie of wat doet de kwetsing? Niet de opmerking, die in alle gevallen hetzelfde is. Niet de persoon die de opmerking maakt. Het wel of niet gekwetst zijn hangt af van de "gekwetste" persoon zelf. Mensen kunnen alleen zichzelf kwetsen, afhankelijk van hoe ze reageren op een opmerking.

Dit betekent geen vrijbrief voor botheid, overigens. Als je van te voren weet dat iemand zich op een onderwerp snel gekwetst voelt, is het jouw keuze daar wel of geen opmerking over te maken.

Bovenstaand inzicht heeft ook een keerzijde. Dat is dat je een ander niet kan verwijten dat hij/zij je kwetst.

Gekwetst zijn is een keuze.

Als je je gekwetst voelt is dat eigenlijk een cadeautje. Je voelt je geraakt en zo leert het je iets over jezelf. Om voor je zelf meer duidelijkheid te krijgen, kunnen de volgende vragen helpen:
  • Wat wil ik niet onder ogen zien?
  • Wat wil ik niet accepteren?
  • Wat beschouw ik als onaantastbaar?
  • Waar hou ik aan vast?
Wil je een volgende keer minder "kwetsbaar" zijn, dan is de volgende stap het helen van de pijn.
Wat heb je nodig om vrede te hebben met de "kwetsuur"?

Als het je lukt deze vrede te vinden, zul je niet meer te kwetsen zijn op dat onderwerp.

En dat geeft vrijheid.

donderdag 7 januari 2010

De zelf gekozen beperking van de wetenschap

Toen ik op de middelbare school zat dacht ik dat de wetenschap het antwoord kon geven op bijna alles: over de wereld waarin ik leef en over mijn bewustzijn. Totdat ik me realiseerde dat de wetenschap zichzelf beperkt heeft tot het onderzoeken van slechts een gedeelte van de werkelijkheid.



De aanpak van wetenschap is het doen van experimenten, het waarnemen van de resultaten en aan de hand daarvan een model maken van het gebied dat onderzocht wordt. Het model is een voorstelling van de werkelijkheid, moet de bekende waarnemingen verklaren en voorspellingen doen over de uitkomsten van nog niet uitgevoerde experimenten. Hoe beter dat gaat, hoe bruikbaarder het model.

Daarbij is gekozen om te werken met een aantal randvoorwaarden. De uitkomst van een experiment moet
  1. reproduceerbaar zijn,
  2. gelijk zijn onafhankelijk van tijdstip en plaats en
  3. onafhankelijk van de persoon die de test uitvoert.
Anders gezegd, als ik een tennisbal van twee meter hoogte laat vallen en ik meet de tijd die de bal nodig heeft de grond te bereiken, moet de tijd hetzelfde zijn als ik het experiment nog eens doe (reproduceerbaarheid). Als ik het een dag later nog eens doe, moet de gemeten tijd wederom hetzelfde zijn (onafhankelijkheid van tijdstip). En als iemand anders onder dezelfde condities het ook probeert, zou zij/hij hetzelfde moeten meten (onafhankelijkheid van de onderzoeker).

Deze beperkingen maakt dat de wetenschap zich heeft kunnen ontwikkelen tot het niveau van tegenwoordig, omdat het bewijzen (uitkomsten) vereist in plaats van aannames.

De randvoorwaarden zorgen er voor, dat eenmalige gebeurtenissen, tijds- en plaatsafhankelijke experimenten èn experimenten waarbij het bewustzijn van de uitvoerder van invloed is op de resultaten niet onderzocht worden.

De psychologie moest hierdoor een truc bedenken om als wetenschappelijk te worden aangemerkt. Immers, een experiment met een mens is niet reproduceerbaar. Na een experiment is de proefpersoon een ervaring rijker en zal anders reageren als het experiment wordt herhaald. Er is een verwachtingspatroon gecreëerd.

De oplossing van de psychologie is geweest om te gaan experimenteren met groepen mensen. Als de groep groot genoeg is dat individuele verschillen wegvallen in de uitkomsten, dan wordt een experiment weer reproduceerbaar.

Ik vind die randvoorwaarden voor mijn nieuwsgierigheid te beperkend. Ik ben juist geïnteresseerd in eenmalige gebeurtenissen waarbij de onderzoeker subjectief is en niet neutraal objectief. Mijn leven is een eenmalige, niet reproduceerbare gebeurtenis! Ik reageer subjectief op de wereld! En ik kom er achter dat hoe langer ik mezelf en anderen observeer, er steeds meer "wetten" zichtbaar worden. Bewustzijn lijkt zich wel degelijk op bepaalde manieren te "gedragen".

Officieel mag ik het geen wetenschap noemen. Ik vind het daarom tijd voor een nieuw begrip.

Bewustzijnsschap.